فدایت
تویی تنها تویی بالای بی پست تویی مقصود هرکس کزجهان رست
جدا از آن چه بود و هست و باید تویی مـــولای نیک و زاهد و پست
تویی دانـــای هر پیدا و پنهان تویی آگـــاه از آن چـه در قلوبست
دراین دنیاکه دستان بی شمارند و شیطان با هـزاران دست همدست
خدایی کردی و از لطف و رحمت نهــادی دست خود بالای هر دست
تویی تنها پنـــــاه روز سختی دری بگشوده در یک کوچه بن بست
تنم اندیشه ام جانم تویی تو
فدایت بودنم گر بودنی هست
متنی از من درغریبه 2
طلب
در این حال و اوضاع بحران زده به کشتیّ بی نوح طوفان زده
اگر جسمت از زخم کرده ورم وروحت غمین است وسوهان زده
بزن باده ای خوش سلامت کشان زجامی به گرمای آتشفشان
لبت جام نوشین نگاهت به یـــار جدا از زمین آسمان کهکشان
پر از نغمه کن این می و می طرب رها از تعصب ورا می طلب
فزونی بگیر از می و مستی ات بزن نغمه ای کاو فزاید طلب
طلب نقطه عطف سرمستی است نگه بر بلندی از آن پستی است
بلندی کن از پستی ات بیش شو سپس مقصدت خالق هستی است
بزن باده را جــام در گردش است لب و گونه و باده چون آتش است
ز سرخیّ بوسه بر این هر سه جام حرارت به دل ها در افزایش است
هما بـــال بگشاده اقبــــال روست کنون حال دل، حالی از خال اوست
به آتش بسوزی چو ققنوس خویش دگر می زنی بال با بال دوست
غریبه
حباب
چند مولکول هوا نزدیک هم هریکی شان چون عدم ناچیز و کم
درفضای هیچ بودن مانده و ... صاف و خالیّ از بیان، فکر و قلم
یادشان می آید از هنگامه ای کاو نبودن بودشان افسانه ای
خود هوا بودند و کمبودی نبود هرکجا یا ناکجا کاشانه ای
تا که موجودی شده پیدا شوند با هویـــّـــــت راهی فردا شوند
در تحـــــرک آمدند از نیستی وقت آن شد بیخود و شیدا شوند
تا نباشد فرق و قسمی در حساب جمعشان ازجسم خود بربست آب
چون وجودی بوده ازتحبیب وحب نام او بر مردمان آمد حبــــــــاب
می شود راهیّ برگشتن به خویش می کشد سختیّ تنهایی به نیش
گاه آبش پرتلاطـــــــــــم می شود گه اسیر از کاستی گه شاد بیش
درمیـــــــــان آب جولان می دهد رنگ عادت بر وجودش می دمد
لیکن او وزنش کم است و لاجرم درمسیری رو به بالا می رود
می رسد تا روی آب و بی هواست کاین هوا خود ابتدا و انتهاست
با حباب دیگـــــــری در روی آب می شود جمع وپرازهول وهوی ست
آب هم واقف به کل ماجراست یاد دارد این حباب اهل کجاست
آن چه داده بازپس می گیرد و ... آن حباب قصه ها اینک هواست
غریبه
متنی از من در غریبه 2
خداونــــــدا در اين اوضاع و احوال در اين آرامش مملو زجنجـــــــال
در اين بحبوحه كاو سگ صاحبش را بنشناسد ز مـاري خوش خط و خال
......
زمستــــــــان بهرمان نوروز گردان شكوفا كن بهــــاراني در اين سال
غریبه
برای خواندن کل شعر به ادامه مطلب بروید... با سپاس
برخیز و به جمع آی که برنامه، مهیاست
هر فرد به جمعیّ و تکی از بر فرداست
مشکیّ غم از خانه دل نیک برون کن
بنگر که کنون برف رخ ماه هویداست
سرخیّ انار ار طلبت هست٬ زجا خیز
یک کاسه به برگیر و ...همین گوشه متکّاست
گر آمده سختیّ و تعب از چپ و از راست
از دیو هراسانی و گر سر پر سوداست
بگشای تو دیوان که به حافظ بزنم فال
کاو هر غزلش پاسخ صدگونه معماست
صد نکته بیاموز ز هر لفظ بزرگان
بنگر که از آن پس٬ ره تو روشن و پیداست
شش دانگ حواست همه شاداب کن امشب
کامشب همه شادیم و شعف در شب یلداست
غریبه
متنی از من در غریبه ۲
این روزها...
غریبه غم به دل دارد حزیــن است به پشتش بار غـــــم خیلی وزین است
ملاجش میزبان پتک و ضربه ست و ذهنش اسب غم را نعل و زین است
دلــــــش بدجوری از دنیــــا گرفته سرش درگیرو با غم ها قریــــن است
و سوزش قلب و خونش را گرفته وجودش شعله هایی آتشیــــــــن است
دو چشمش آسمــــانی پر ز ابرند و گونه اشک ها را ســــرزمین است
دلش پر درد و ذهنش پر زتشویش غـــــریبه، این روزها این چنین است
بى خيال
قلب من سوداى او را بى خيـــــال چشم من سيماى او را بى خيال
گفته اند او را هــزاران سود هست سود او سوداى او را بى خيال
بى خيــــال عشق و غم هايش بخند خنده ولب هاى او را بى خيال
دست من خوكن به سرما بعد ازاين دست او گرماى او را بى خيال
پـــــــر كشيد از پشت بام خانه ات آش پشت پـــاى او را بى خيال
ســـــر بلندى كن عقاب و باز باش آن قد و بالاى او را بى خيــال
شعـــــــر مولانا و حافظ را بچسب قيصر و نيماى او را بى خيـال
رفته ديگــــر ساحلش معلوم نيست روى شن جاپاى اورا بى خيال
اومن اش با ديگرى يك ما شده ست بى خيال آن ماى اورا بى خيال
نثرى از من درغريبه 2
در حلقه عشاق تو هیچ است وجودم
لیکن پر امّیدم و خواهندۀ جودم
افتاده به خاکم که دهی بار به خاکم
نامی دهی از تار کرم نیمۀ پودم
ازدوری وامّید کمی زردم وبس سرخ
زین رنگ دوگانه ست که این گونه کبودم
گفتند تو را ای صنما گر نبود عشق
من چوبم ازاین سوی وازآن سوی چوعودم
رویم سیه و شعله به سرتاسر جانم
می سوزم و خاکسترم و آتش و دودم
گویم به تو این گفته گزاف است به جانت
از توست مرا جان و تن و هستی و بودم
گر عشق تو در من نبود چیست هویت؟
بی عشق تو من هیچ نی ام هیچ نبودم
غریبه
نثری از من در غریبه 2
من آهنگم پر از شور است و شـــــادم ســــرم بی باده مخمور است و شادم
به دورم تــــار و تنبور و کمانچه ست غمم گیتــــــار و سنتور است و شادم
رمی فا سل دولا سی سل دولا عشـــق نوایم شور و ماهـــــور است و شادم
سراسر ضرب ورنگ و رنگ ونورم حسودان چشمشان کوراست و شـادم
به دستی باده دیگــــــر دست من زلف چنین رقصی برم جور است و شادم
حرارت دارم از ســـــــــر نور هستی وجودم هم چو تندور است و شـــادم
پـــــــر از گرما پــــــــر از نور امیدم سیــــــاهی از دلم دور است و شادم
سپاست مهربـــــــان زین حجم شادی! زلطفت غصه در گور است و شادم
غریبه
نثری از من در غریبه ۲
سرم گرم است و دورازرمزورازم جدا از باغ و راغ و سرو نازم
جدایم چشم هایم کــــور کور است به خواهش شــــاغلم دائم نیازم
چرا دائم سـرم در فکر روز است به فکر سیب و انگور و پیازم؟
نمی دانم چـــــــرا آشفتگی هاست که غالب گشته بر روح بسازم
نمی دانم در این آشفته بـــــــازار چه بفروشم چه بردارم بسازم
کمی دل دل کمی رسوا شدن کــو کمی مردن کمی تنهـا شدن کو
کمی من را سوا کردن از این من مثال قطـــــره در دریا شدن کو
کمی خلوت کمی دوری گـــزیدن کمی خالی از این دنیا شدن کو
کمی جانم؟ ... فدای تار مویت... کمی دیوانگی شیدا شدن کــــو
کمی در اوج دست از دون گرفتن کمی دیروز را فردا شدن کــو
متنی از من درغریبه2
من تورا دائم قداست می کنم با من بمان
با طلی؟ حق را لباست می کنم با من بمان
می شوم آیینه هایی در تقابل رو به رو
بی نهایت انعکاست می کنم با من بمان
خارمیگردم چوتیغی دوروبرت جامیشوم
ازتوچون یک گل حراست می کنم با من بمان
من خسیسم! چشم تواین سووآن سو میدود
من که در رنجش خساست می کنم با من بمان
چشم میدوزی به سویی بیحواسی گاه گاه
من حسادت با حواست می کنم با من بمان
جوربس کن! جمع کن جانم بساط کشتنم
هی نگو چون گل پلاست می کنم! با من بمان
دردلم جا کرده ای جا در دلم وا کرده ای
باش عمرم! التماست می کنم با من بمان
غریبه
متنی از من در غریبه2
کوچکم خــــــــــردم ولی دستان من بر دامنی در بزرگی یکــــّــه و در دستگیری دیدنی
در جهان بر هـــــرجهت جاری بود الطاف تو آشکارا یا که پنهان از نظــــــــــر، نادیدنی
ابرها پــــــــــُـر می کنی بر بادها آن گه سوار از پی اش بــاران وخاک ودانه های رستنی
سخت گیری گاه و بعدش راحتی همراهم است یسرهایی از حــــــــــریر و عسرهایی آهنی
یسر اگر آید فراموشت کنم در وقت عســـــــر گویمت گــــــــــَــشتی پدر از بهرم اما ناتنی
مـِــهرت اما بی نهایت بخششت دریا بـــــُـــود خوب هایم می نهی پس زشت ها برمی کـَنی
حاتم ار اندر کرم در نام خود طـــــــــایی بود از الف تا یــــای بخشش نزد تو چون ارزنی
ناگهان رخ می دهی اکسیــــــــر نابم می دهی غرقه در اشکم که مُهرت بر سرشکم برزنی
از منم ها می رهم حــــل می شوم در مهر تو می شوم پیدا و گم در کوی و در هر برزنی
غریبه
دختـــــری تنها کنارش جدول است همدمش جایش تبــــــارش جدول است
دفتر و درس و کتــــــاب و نیمکت مبصــــــــر و آموزگارش جدول است
شهر سربی بی عروسک نانجیب با خبـــــــر از روزگارش جدول است
عمــــــــر گل دارد گلی با ده بهار شاهد این ده بهـــــــــارش جدول است
شهرداری می رسد بسته ست راه راه دررو... الفــــــرارش جدول است
در شبی بـــــرفی شب یاران گرم دخترک خیس است ویارش جدول است
نا توانش کرده سرما قبل مــــرگ او فکــــــوس چشم تارش جدول است
غریبه
دست، خالی! پــــاکتی از هیچ پر مرد تنها پاپتی از هیچ پـــــــر
دست هایش را فـروکرده ست در جیب های ژاکتی از هیچ پـــر
هرنگاهی مثل پتکی بــــر سرش می خورد با قدرتی از هیچ پر
زندگی را بی جهت بگذاشته ست بر سر بد عــــادتی از هیچ پر
رانده استش از میان مردمـــــــان برده اش در عزلتی از هیچ پر
روز میلادش سقوطی کــــرد تلخ رفتـــه او در حالتی از هیچ پر
در گزارش گفته شد رسمـا که او کشته شد با آلتی از هیچ پـــــر
غریبه
حس قشنگى است پـــــراكنده شدن ناگهان كوك شدن مطــرب و خواننده شدن ناگهان
خسته و دلمرده و سرخورده به كنجى فرو عاشق و... دلشوره و سرزنده شدن ناگهان
حســرت و اندوه دمادم غم و سردىّ و درد شاد شدن خوشدل وخوشخنده شدن ناگهان
سنگ و فلز جامد و بى حركت و آرام خو آب شدن مـــــــــــايع و جنبنده شدن ناگهان
بى خبر از كار جهان خفته و در فكر مرگ حال به حالى شدن و زنده شدن نـــــــاگهان
سرور و سالار، پـــــــر از دبدبه و كبكبه ديدن يك چشم و ورا بنــــــــده شدن ناگهان
پشت جهان خاك و فتوح از پس هم دائمـا رام و نجيب از همـــــه بازنده شدن ناگهان
سرعت بسيار به هر راه و به هر پيچ و بعد... در خم او ترمز و..... يك دنده شدن ناگهان
جمع و به سامان متمركز كه ... نـــــه! حس قشنگى است پراكنده شدن ناگهــــــان
غــــــــــريبه
یامحمد یــــــــا علی یا فاطمـــــــه یا حسن پس یــــا حسین و خاتمه
پنج تن، آل عبـــــــــــــا پنج آفتاب پنج مولا، پنج گویای کتــــــــاب
هریکی شان یک شعاع از نورحق هریکی با یک روش منصورحق
نصر گفتم ناصــــــرم آمد به ذهن آن ندای«هل من»ام آمد به ذهــن
آن ندایی آمدم کـــــــــــز درد بود در نگاه و در دل یک مـــرد بود
مرد یعنی یک نفر نامش حسیـــن کاو محمــــد را بود نور دو عین
یک نفر کاو مهربان است از ازل می کند بهرت اجل جام عســــل
می خورد غم بهر آن صدها عدو درد گمراهیّ آنـــــــــــان درد او
مرد یعنی حنجـری گر تیر خورد اصغرازخون گلو گرشیر خورد
اشک خود بردار و پشت خیمه ها هق هقت گم کن میـــان شیهه ها
قبــر کوچک بهر کودک کنده کن قلب هامان از الم آکنده کــــــــن
مرد یعنی چشم بر اکبــــــر بدوز در تب و تشویش آن رعنا بسوز
اشبه الناست اگر فریــــــــاد کرد کای پدرمن تشنه کامم روی زرد
بوسه ای برچشم و بررویش بزن گو برو سوی دوصد شمشیر زن
مــــرد یعنی کودکان گر تشنه اند مشک ها گر جای تیر و دشنه اند
روی ماه ار جای آب آمد به خاک بینی عبــاس از پس ادرک اخاک
دست خیس وشرم ولبهایی که اشک می دهد آبش چو یک سوراخ مشک
مرد یعنی گربه این سرسنگ خورد تو مپنداری سرم بر سنگ خورد
من حسینم پور خرد مـــــرتضی کار من احیای دیــــــن مصطفی
خواستم معروف ومنکربود وبس امــر و نهی الله اکبــر بود و بس
مـــــرد یعنی بعد این جور و جفا بـــــــــاز بگذاری رهی بر اشقیا
با ندایی راه بگشاییّ و بـــــــــاز راه توبه بر شما باز است بــــاز
یک کلام آری که شاید وارهند زین گره ها و عقد زنجیر و بند
مرد یعنی ای شمایان بر زمین این زمان یا در زمان های پسین
کربلا تا روز رستاخیز هست فکرکردی نیست راهی؟ خیز هست
می گشایم بهرتان اینک دری نیست آیا یک نفر یاری گری؟
غریبه
در طلبت هر چه غمم بود مرد رود به دریا زد و نابود برد
آن چه که بودم همه چون هیچ بود هست شدم زین خوشی آن هیچ مرد
خوشدل و رقصنده شدم دیده پاک حال به حالی شدم و سینه چاک
سنگ دلم آب شد از آتشت آتش دل پاک بسوزید خاک
خاک چو آتش شد و بیداد کرد آب دلم همسفر باد کرد
نام چو یک خاطره بر باد شد جانم از این خاطره آزاد کرد
مست شدم زان خم جانان تو سوختم از نظم و ز برهان تو
در طلبت در طربم بی امان تا که روم بر سر و سامان تو
جام به چرخیدن و بر دست هاست نیک دو چشمت پی بد مست هاست
هر چه دلت خواست همان می کنی دست تو بالای دگر دست هاست
غریبه
مالکم کل جهان را مالکم آه از این فقرم از این اموال کم
آن من بی چشم تو خاکستراست دشت فقرم زعشق تو خاکش تراست
می دوم این سو و آن سو طالبت تا ببوسم چشم و گیسوی و لبت
وه چه بالی گشته این یک بالکم بس که من مشتاق آن یک خالکم
می پرم پرواز و پرها باز باز نی کلاغم نی چو غازم نی چو باز
نی چو آنان بل چو آنان بوده ام بلبلان را شاه شاهان بوده ام
کرم ابریشم بدم در پیله ای گفت با من پیله: تو! بد پیله ای
تو چه دانی هرم داغ آتشش؟ یا کمان و تیر همچون آرشش؟
هم چو ققنوسی چو جانم سوختم شعله ام را رنگ چشمت دوختم
حال، من پروانه ام بی تاب تو رستمی گر، این منم سهراب تو
کاش بگذاری بگردد ماجرا قبل کشتن کاش بشناسی مرا
شاکرم یکتای بی همتای را عاشق بر عرش خود استای را
مهربانی کز کرم وز لطف خویش آفرید این جسم ودست و پای را
راه روییدن نمود آنک به گل کوچک زیبای روح افزای را
آفرین بر او که از هیچ و عدم آفریده ست آن گِل و این لای را
پس برآورد از پس هر برق، رعد تا بگوید هوی و آنگه های را
با شقایق خواست تا از هر دهان بی درنگ آرد هزاران وای را
من نمی دانم چرا با هر بهار قصد دارد تا ببرد نای را
چون شکوفاییّ هر موجودکی می ستاند جان هر بینای را
هر طرف زیبایی اش رخ می دهد صرفاً او نحوی از آن انحای را
بر جهان بنمود صدها شکل پاک بهر عاقل در نهاد امضای را
می کند همراهی ات تا بشنوی این کلامش کاو «نرو باز آی» را
داشتم کاش ازخودم جانی که من جان دهم سلطان شیرین رای را
بى دلهره و ضرب قدم شاد و رهايم لبخنده و فرخنده ام از غصه رهايم
يك دست به جامم به ميان آمده از عشق آن دست دگر زلف و طرب بر سر و پايم
خورشيد و خروشنده و چون خوشه گندم من نورم و من رودم و از خاك بر آيم
چشمم شده رقصان ز تلألو ز رخ يار شادی شده چون طرح عزيزى به سرايم
فرياد من از آمدن منت يار است چون مور گذشته ست از اين گوش صدايم
با اين همه من هيچم وچون دانه و برگى از خاكم و بر خاكم و در خاك فنايم
جز او نبود نغمه در اين قلب تپنده يا هويم و هى يايم و هى هويم و هايم
خدا دستتو دراز کن
می دونم خیلی ازت دورم، می دونم خیلی کوچیکم، می دونم حقیرم...
خدا دستتو دراز کن
می دونم سرم پر از فکرای نامربوط شده، پر از فکرای احمقانه ست...
خدا دستتو دراز کن
می دونم سرم پایینه، سرشکسته م، می دونم سر به زیرم، سرافکنده م...
ولی خدا، خدای مهربون، خدای قشنگ و دوست داشتنی خودم
دستتو دراز کن، بکشش رو سرم، از سر محبت نازم کن
دستتو دراز کن خدا جونم
حالتم مغشوش و بارم همّ و غم خسته ام از داد و قال و دود و دم
ذهن ما در ساده ها بس پیچ خورد جاده شد بی همره و پرپیچ و خم
چند سهراب و سیاوش داده ایم با حسد با خیرگی تهمت به هم
ظهر ما مکسور و شب شد ظهرها تا به کی درگیر جر و نصب و ضم
مغزها تعطیل و دل ها خط خطی کوچه تاریک است و دنیا بی قلم
کاوه مشغول است با ضحاک و ما بی خیال از بابت اندوه جم
با کمی جدیت و بی فکر نان خوش خوشان اندر پی کاه و کلم
دل به ظاهر سر به رویاهای گنگ چشم هامان بسته هی دم بازدم
خواب سنگینی است بی حدّ و حساب پادشاهش هفتمین بی بیش و کم
جنگ یعنی ضربه هایی کز درون بر جان و جسم می خورد
محکم از عمق وجودم می زند یا می کشد یا می برد
جنگ یعنی پشت هم فریادهایی مرگبار و بی صدا
ضجه هایی کز دلم می آید آن گه بر رخم سر می خورد
جنگ یعنی مشت هایی بر در و دیوار این روح لطیف
کز نگاهی یا کلامی سرد وسنگین هم به او بر می خورد
جنگ یعنی آتش اندر خاک من سوزان تر است از چاه ویل
شعله ها بر قلب من در غرش است و خون من قُل می خورد
جنگ یعنی ضربه ها کاری تر از صدها تفنگ آید فرود
خنده ها بر سیم هایی خاردار از ناکسی قِل می خورد
عمر یعنی تا رهایی زین خراب آباد دنیا وقت نیست
باد! بادا تا کسی این جان من بر لطف ایزد بسپرد
بر می افروزم چنان دوزخ در این بد زمهریر
بر زمختان می خروشم با سلاحی از حریر
با وقاحت پا فرا بردند خردان از گلیم
پای خود کردند در پاپوش مردانی کبیر
تیرهاشان رحم قربانیّ قدرت می کند
دستشان با سر چنان چاقوی سردی با پنیر
تیغ بر دزدان میدانی کشیدن سخت نیست
شعله باید برکشم بر پرده هایی از حصیر
تا شود متقال ها چون ساتنی رخشان و پاک
نان خشک جانشان باید شود از نو خمیر
آتشم را صد گل است اما نه ابراهیم وار
سرخ و سوزان زآتش گردنکشان سربه زیر
بر حقیران گر اسیری بر مسیرم ره سپار
بال زن ققنوس جانت را بسوزان بی نظیر
تو پریچهره چنانی که به هنگام وداع
رشکم آید که تو را من به خدا بسپارم
مجموعه اشعار غریبه (علی نعیمی ذاکر) با نام
سبز آبی خاکستری
توسط نشر لک لک به چاپ رسید.
علاقمندان می توانند برای تهیه کتاب با شماره
۲۲۳۵۰۹۱۱ تماس بگیرند .
در بحر بودن بهر خود اندر پى يك نان نو مغروق و نابينا بدم درگير صد زندان نو
چون قطره بودم ناگهان آمد مرا موجى چنان كاو جسم و جانم را نهاد آنك به يك زهدان نو
بنمود برمن يك رخى كزجان وتن بيرون شدم وآنگه نهادم بردرش اورا شدم دربان نو
آن چهره آبم مىكند صافىّ و نابم مىكند با آب و تابم مىكند بر من زند طوفان نو
با هرنگاهش مىزند برقلب من يك ضربهاى زان چشم غمازش همى بر من فرستد جان نو
با تيغ مژگانش يكى با تير زلفانش دوصد بر زخم ديرينم زند هر لحظهاى درمان نو
از عطرگيسويش سرم بس مانده در آشفتگى وقتى پريشان مىشود مىآيدم سامان نو
در قهوهاىّ مردمش بينم همى من فال خود تا پلك برهم مىزند ريزد مرا فنجان نو
با هرشكرخندى ازاو كآيد ازآن لب هاى او هر لحظه بهتم مىدهد يك بهت و يك بهتان نو
من مات مىمانم كه خود براين چشيدنعاجزم يا مىنهد بر اين دهان او قندى از قندان نو
گويد مراعاشق شدى گرمست اين پيمان شدى آن جام پيشين باز نه برگير اين ليوان نو
هرجرعه را درمىكشم دل مىشود مشتاقتر شوقى دگر آيد مرا زان مىشوم خواهان نو
باز آمدم يك حال نو آن گونه ام اين گونه شد آن سان بدم اين سان شدم با اين نو با آن نو
بازسراسر آرزو باز تماماً آينه باز تماماً آرزو باز سراسر آينه
بازپر از هميشه ام باز كمىّ ساده ها باز سرم نه گيجگاه باز كمىّ داده ها
بازپر از عبور تو باز صداى فاصله باز نگاه سرد تو باز اداى فاصله
بازدلم شكسته و باز پر از گلايه ها باز كلام ناگهان باز پر از بداهه ها
بازچه داغ مىشوم باز تو در نمىزنى باز چه سرد مىشوى باز تو سر نمىزنى
بازغريب و بىكسم بازفجيع و فاجعه باز نمىرسد صدا باز حديث حادثه
باز كسى نمىتپد باز دلى نمىزند باز كمىّ حنجره بازدمى نمىدمد
باز دلم گرفته و باز سرم ز سر گرفت باز همان گرفتگى باز مرا به بر گرفت
باز شكسته بغض من باز گرفته اين صدا باز خميده پشت من باز شدم ز تو سوا
خانه مان یک جا میان خانه ها قصه مان افسانه ی افسانه ها
قلب هامان عاشق از دیدار هم چشم هامان مأمن بارانه ها
دوش هامان قرص وچون صدقرص ماه جای امنی بهر دست و شانه ها
کاش هامان آرزوهایی قشنگ خانه مان دیوان این کاشانه ها
شمع هامان روشن از این همدلی خانه مان چون دشتی از پروانه ها
سرخ و آبی رنگ یکرنگی زدیم خانه مان چون ساقه ی ریحانه ها
خانه مان دریاچه ای نیلوفر است صاحبش یکدانه یکدانه ها
غریبه
می آییم و می آیند و می روند و می رویم
بر این مسیر بی کسی خوشیم و خوشند و می رویم
اگرچه پر از اشک و آه و لبخند است
میریزیم و می کشیم و می زنند و می رویم
پر از تلاطم و دغدغه پر از لگدمالی
چه خوب خمیر و خردمان می کنند و می رویم
چه قدر مرتب و بلاوقفه گیج می خوریم
خوب می شویم چک که می زنند و می رویم
غافل از این همه آرزوی بر باد مرده
بر آتش این باد دائماً می دمند و می رویم
ما زخم می خوریم و دائماً داغ می شویم
باز بر زخممان زخم می زنند و می رویم
عاشق نمی شویم وگر عشق می دمد
قلب را ز سینه ها می کنند و می رویم
فریاد می زنیم آشوب می کنیم و می گویند
چنین و چنانتان می کنند و می رویم
بسته ایم چشم و می برندمان به پیش
می رویم و می برند و می برند و می رویم
غریبه
